2006/Jul/21

ตอนที่ 1ถึงตอนปัจจุบัน อยู่ที่ Pompoko Go Inter Blog --> http://pompoko-in-usa.exteen.com

ถ้ามีคนถามว่า ป้อมหายไปไหน?

ก็บอกเค้าไป.....ว่าไปใช้แรงงานที่เมกา

เราไปโครงการ work and travel ที่เด็กมหาลัยเค้าชอบไปกันนั่นแหละ ป.โทก็ยังไปได้นะ ถ้าเป็นปี 1 และอายุยังไม่เกิน 25
เด๋วถ้าสนใจเรื่องการเลือกโครงการและการสมัครเนี่ย จะเขียนเล่าอย่างละเอียดอีกที
สรุปว่า ในที่สุด เราก็ได้ไปโครงการนี้เป็นเวลา 2 เดือน โดยใช้ค่าใช้จ่ายไป 1 แสนรวมค่าเครื่องบินและpocket money 250$ แล้ว

เราไปที่สวนสนุกชื่อ Cedar point อยู่ที่เมือง sandusky รัฐ Ohio อยู่ทางเหนือๆฝั่งขวาของเมกา (ไปดูแผนที่ซะ)
ที่เลือกที่นี่เพราะคิดว่าจะไปเที่ยวNYง่ายๆ และเค้าว่าทางใต้ไม่ค่อยปลอดภัย (ไม่ใช่ภาคใต้บ้านเรานะ)
แต่จะได้เที่ยวหรือไม่นั้น โปรดติดตาม......หลังจากนี้จะเป็นภาพโหลดหนัก แต่ถ้าไปเว็บต่างประเทศไม่ได้ ก็เสียใจด้วย เพราะฝากรูปไว้ที่ Flickr ค่ะ

เราออกเดินทางวันที่ 9 เมษาตอน 6 โมงเช้า แต่พี่ที่บริษัทนัดตี 4 (บ้าไปแล้ว)
ดีนะ ที่กระเป๋าเราไม่ได้ใส่ของอะไรผิดกฎ ซึ่งเค้าห้ามเอาพวกอาหารสดไป หรือพวกสินค้าชีวภาพไรเงี้ย
หรือเพราะเราหน้ามึนเกินไปก็ไม่รู้ ผ่านเร็วซะงั้น เลยไปนั่งรอในเกต.......อ่อ ต้องเสียภาษีสนามบิน 500 บาทก่อนแล้วค่อยเข้านะ(เผื่อบางคนไม่เคยขึ้นเครื่องบิน)
แล้วก็ต้องผ่านต.ม.ไทยด้วย ก็เอาพาสปอร์ตให้ดู เค้าก็จะแม็กซ์ใบต.ม.อะไรซักอย่างมา ก็หนีบๆไว้ด้วยกันนั่นล่ะ อย่าทำหายล่ะ เด๋วเค้าไม่ให้เข้าเมืองไทยตอนขากลับ
ขอเตือนว่า อะไรที่เค้าแนบมากับพาสปอร์ต อย่าไปเอาของเค้าออกล่ะ.....เด๋วจะโดนตรวจนาน ทำอะไรก็ทำให้เนียนๆ ถ้าไม่เข้าใจอะไร ถามตรงนั้นเลย เราไม่รู้ไม่ได้แปลว่าเราโง่นะจ๊ะ

ก่อนขึ้นเครื่องฮ่ะ บวมเนอะ อิอิ

เรานั่งเครื่องของสายการบิน UNITED Airline แล้วไปต่อเครื่องที่นาริตะ ใช้เวลา 4-5 ชม.
United plane
เครื่องนี้แหละ ที่เรานั่งมาจากกรุงเทพฯ ถ่าย ณ นาริตะ

ลงเครื่องที่นาริตะ มีเวลาพักประมาณ 1 ชม.อ่ะ ก็ไม่อยากไปไหนไกล เด๋วหลง เลยนั่งอยู่แถวเกตน่ะแหละ

Narita airport
ขบวนคาราวานของเราฮ่ะ

อาหารการกิน
ตอนนั่งมาจากกรุงเทพฯอ่ะ ก็มีอาหารเสิร์ฟนะ มีให้เลือกเป็นบะหมี่ไก่กับออมเลต(ไข่เจียวม้วนๆ)
อิชั้นมันกระแดะฮ่ะ เพราะเคยกินบะหมี่ไก่ตอนไปเกาหลีแล้วไม่อร่อยเล้ย ก็เลยเลือกออมเลต
แม่ง......จืดชิบหาย เลือกอาหาร(บนเครื่อง)ผิด คิดจนลงเครื่อง
ดีนะ น้องข้างๆให้กินบะหมี่ (ตลกแดก...แน่ล่ะ) อร่อยสาดดดด ฮือออออ
นอกจากอาหารไม่อร่อยแล้ว ยังไม่ได้หลับอีก กะจะหลับระหว่างเดินทางซะหน่อยก็เลยไม่ได้นอนมา
นั่นคือ เราไม่ได้นอนคืนก่อนเดินทางจนถึงตี 4 อ่อ...6 โมงเช้าสินะ กะจะไปนอนบนเครื่องซะหน่อย แต่ก็บุญบังกรรมแต่ง
คนนั่งข้างเรา เสือกชวนคุยซะงั้น จริงๆก็เป็นเด็กในทริปเราแหละ....อ่อ มีการปลุกฝรั่งที่ไม่สบายมากินข้าวด้วยนะ อารีจัด แต่ทำให้เรานอนไม่ได้เลย.....กูเซ็ง
Pom at narita
แต่ถึงดิชั้นจะไม่ได้นอน ก็สามารถยิ้มให้กล้องได้เสมอฮ่ะ

ว่าแล้วก็เดินทางยาวอีก 17 ชม. ไปที่ Chicago ลงที่สนามบิน O'hare ซึ่งเป็นสนามบินใหญ่
ระหว่างทางก็มีอาหารอีกหลากหลายรายการให้เราได้เลือกชิม.....แม่ง....แต่กูอยากน้อนนนน
ใครเคยนั่งเครื่องนานๆ รู้สึกบ้างมั้ยคะ? เวลาที่เราจะเคลิ้มหลับทีไร แม่งมาปลุกให้กินทุกที
แอร์เหมือนรู้เลยอ่ะ ว่าแบบ....ไม่ได้นะ ผู้โดยสารจะหลับแล้วโว้ย รีบเสิร์ฟเร้วววววว
ดีนะ มื้อหลังๆเริ่มเลือกอาหารอร่อยเป็นแล้ว เป็นก๋วยเตี๋ยวไก่ กับสลัดที่มากับน้ำส้มบอลซามิค(อร่อยดี ฝากคนที่อยู่ฝรั่งเศสซื้อได้)

Meal
นี่คือ อาหารบนเครื่องระหว่างไปชิคาโก (อร่อยมากกก)

อ่อ ก่อนลงเครื่อง ยังมีมื้อพิเศษฮ่ะ เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปฮ่ะ.....มีเต้าหู้ลอยอยู่ 3 ชิ้น รสชาติจืดสนิทอีกแล้ว แต่พอกินไปซักพัก เต้าหู้ชิ้นเล็กนั้น มันอร่อยแม่กกกก โอววว ซดโฮกๆๆ
มาพร้อมกับกล้วยหอมและคุกกี้ เลมอน (อาหย่อยอีกแว้ว)
คือแบบ...จริงๆแล้วเนี่ย ไม่ต้องกินก็ได้อ่านะ.....แต่แว่จ่ายค่าเครื่องไป 4 หมื่นกว่า กินไม่ครบถือว่าขาดทุนนะคะ เลยต้องตื่นมากิน เฮือกกกก

เพิ่งรู้ว่า UNITED AIRLINE เนี่ยเป็นหนึ่งในเครือ Star Alliance ซึ่งเราเคยขึ้นสายการบิน Asiana มาแล้ว (โธ่....รู้งี้น่าจะสะสมไมล์อ่ะ แต่ก็ทำไม่เป็น)
แอร์ในช่วงไปนาริตะ จะเป็นคนญี่ปุ่นหรือเอเชีย ตัวเล็กแต่ยังสูงอยู่ แต่พอไปชิคาโกอ่ะ มีแต่แอร์เมกัน ทั้งดำทั้งขาว ...ตัวใหญ่สะใจไปเลย สามารถกระทืบคนตายได้

นั่งตั้ง 17 ชม. แถมเรายังลืมหนังสือหรืออุปกรณ์ปรนเปรอความสุขระหว่างเดินทางไปเก็บในเคบิน(ตู้เก็บของข้างบน)อีก
ไหนจะมีหนุ่มชาวญี่ปุ่นขนาบข้างอีก....อ่านดาวินชี่ โค้ดซะด้วย ไฮโซ (อ่ะ..... กูเสือกรู้อีก)
ก็เลยต้องออกไปยืดเส้น ยืดสายบ้าง ถือเป็นการออกกำลังกายบนเครื่องนะคะ ถ้ามันอึดอัดนัก ให้ออกมาเดิน หรือยืนตามมุมเครื่องบ้าง จะได้ไม่เมื่อยเกินไป

view from top
มุมมองตอนที่บินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิคมั้ง เมฆสวยดี

wind beneath my wing
Wind beneath my wing

Cloud
ไม่รู้เป็นไร ชอบถ่ายรูปเมฆ รูปท้องฟ้า ถ้าดูรูปต่อๆไปของเรา จะเจอรูปท้องฟ้าสวยๆเยอะเลย ใครชอบก็ติดตามอ่านได้นะ

cloud over pacific ocean
บินอยู่ที่โตเกียวใกล้ค่ำแล้วอยู่ๆก็สว่างซะงั้น เรียกว่าข้ามเส้นแบ่งเวลากันเลย นี่สินะ เค้าถึงเรียกว่า ข้ามขอบฟ้ามาพบกัน

ในที่สุด เราก็ถึง Chicago O'hare Airport ต้องรอต่อเครื่องภายในประเทศอีกเครื่องนึง
O'hare airport
โถงทางเดินภายในสนามบิน O'hare ฮ่ะ ไฮโซมั้ย....ถ่ายด้วยกล้องดิจิต้อนความละเอียดต่ำ ความคมชัดเป็นศูนย์

ต้องเดินกว่า 1 กม. (เว่อร์ไป....) พร้อมสัมภาระรุงรัง ไปที่ท่ารถไฟฮ่ะ
Walkin
กระเป๋าม่วงนั้น กูเอง

เราต้องนั่งรถไฟความเร็วสูงเวลาไปต่อterminalอื่นๆ ไฮโซทีเดียว สนามบินใหญ่โคตร...รถไฟก็เร็วสาด ออกตัวไม่มีบอกก่อน อีห่า.....ยังกะเล่นโรลเลอร์โคสเตอร์
Crowded train
สภาพความแออัดฮ่ะ

หลังจากนั้นก็ยังไม่ถึงที่หมายนะคะ ต้องต่อเครื่องในประเทศอีก เพื่อไปลงที่สนามบิน Cleveland (CLE)

While waiting
ระหว่างนั่งรอเครื่องไปCleveland เสียเงินครั้งแรกในเมกากับการซื้อโค้กที่McDonald ตื่นเต้นจัง อ่อ....โทรศัพท์กลับไปหาแม่ด้วย

in da plane
บรรยากาศภายในเครื่องบินเล็กค่ะ นั่งแถวละ 4 คนเอง แอร์หน้าสวยมาก แต่ตัวควายมากเช่นกัน เสียดายจริงๆ

ด้วยความที่เป็นเครื่องบินเล็กอ่ะนะ .....เครื่องมันก็จะโคลงเคลงอ่ะ.....ฮือๆๆๆๆ บินทีเอียงเชียว กูเสียวโว้ยยย
แถมเรานั่งติดหน้าต่างอีก รู้สึกได้ถึงความเย็นจากเมฆด้านนอกเลยอ่ะ เอ๊ะ...เครื่องบินรั่วหรือกูรั่วเนี่ย ฮ่าๆๆๆ
มีภาพจากที่นั่งของเราเยอะนะ แบบว่าเพิ่งได้นั่งเครื่องบินที่เสียวขนาดนี้ติดหน้าต่างครั้งแรก
near window another plane
Chicago from the top
Chicago: View from the top

ในที่สุด เราก็มาเหยียบแผ่นดินของOhioจนได้....สนามบิน Cleveland ตอนสามทุ่มได้
มีรถบัสที่ทางบริษัทเอเจนซี่จ้างมาไปส่งด้วย ไฮโซอีกแล้วครับ แต่ว่าเพื่อนร่วมทริปบางคนก็กระเป๋าหาย ไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ ก็วุ่นวายเล็กน้อย แต่ของเราก็ได้ครบ ไม่มีอุปสรรคใดๆ
หลังจากนั้น ก็ขึ้นรถบัสไปที่ Cedar point (ซึ่งเราจะใช้อักษรย่อว่า CP นะ)
ใช้เวลาเดินทางอีก 1 ชม.อ่ะ.....ทุกคนเหนื่อยจากการเดินทาง ก็เลยแอบสลบกันไปเล็กน้อย

Cleveland Airport
บรรยากาศ Cleveland Airport ยามค่ำ และหนาวสุดๆ ปากสั่นเลยทีเดียว

เอนทรี่หน้า จะเป็นชีวิตตอนที่เหยียบ CP ครั้งแรกนะคะ คงไม่เกิน 10 ตอนหรอกมั้ง นี่เล่าย่อๆแล้วนะ เพราะจำไม่ได้....คิคิ

รูปในเอนทรี่นี้ เป็นรูปที่กู้คืนจากmemory cardในกล้องดิจิตอลของเรานะ ตอนพลาดลบรูปไป แทบร้องไห้เลย
ดีนะ วีร์หาโปรแกรมกู้มาให้ เลยได้ภาพมาบางส่วนเนี่ยแหละ ........มีแฟนดีมีชัยไปกว่าครึ่งจ้า

Comment

Comment:

Tweet


โอ้ย..เรามาช้าไป เขาโกอินเตอร์ไปแล้ว
#13 by *--*//So-da//*--* At 2006-10-11 15:58,
หนูขำตรงที่พี่บอกว่า เครื่องบินรั่วหรือพี่รั่วกันแน่ ก้ากกก T[]Tb
เห็นแล้วอยากไปบ้างงง แต่บ่จี๊ เกิดมายังไม่เคยขึ้นเครื่องบินเลยค่ะ ได้ความรู้เยอะเลย >_<

รออ่านเอนทรี่ต่อไปนะค้า
#12 by plariex At 2006-07-30 15:57,
fiona: แฟนตาลหน้าเหมือนรุ่นพี่ซักที่ของเราอ่ะ....แต่ก็ช่างเหอะ ไม่ได้เหมือนมากมายจ้ะ แค่คล้ายกัน
#11 by ~Pompoko~เดี๊ยนเองฮ่ะ At 2006-07-30 00:34,
โอ้ว .. รูปวิงทิปกับเมฆสวยมากเลยค่ะพี่ป้อม.
เห็นเจ้า ๗๔๗ แล้วแอบสยอง เพราะนึกถึงเครื่องที่เอเชียน่า
มีลำนึงมีผี ... แหะๆ
ตาล.ว่าอาหารบนเครื่องของเอเชียน่าก็อร่อยนะ

(ไม่ค่อยเข้าข้างสายการบินตัวเองเล๊ยยย ฮ่าฮ่า)

ป.ล. คุณแฟน.ตาล.หน้าคล้ายใครเหรอคะ???
#10 by Lady Yakuza in da sky~* At 2006-07-29 19:36,
ดีจังเลย เสียไปแสนเดียว ได้อะไรหลายอย่าง มีญาติ อยู่โอไฮโอ ค่ะ แต่ไม่เคยไปหาเค้าเลย
ไว้มาเล่าต่อนะคะ
#9 by aMy ^^ At 2006-07-25 15:39,
เห็นแล้วก็อยากไปบ้างจังเลยค่ะ

"ฉันยังต้องรออีกนานมั้ย.....กว่าจะได้ Go abroad"
#8 by choco At 2006-07-23 21:16,
โอ้ มันน่าสนุกอะไรเช่นนี้ (โปรดแปลเป็นภาษาอังกฤษ)

ผมสนใจอยากไปเรียนโทเมืองนอกเหมือนกันแต่นี่ไปทำงาน+เที่ยวก็น่าสนุกไปอีกแบบ ได้ภาษาด้วย
#7 by Kensai At 2006-07-22 23:46,
sicky: พี่หน่า....เสียเซ้วเลยอ่า....รอดูความเปลี่ยนแปลงของเราในตอนต่อๆไปนะ จะผอมโกรกเลย อิอิ

veer: นั่นมันไปซาอุและ

mk: อาหารตอนกลับอร่อยจริงๆด้วย
เด๋วยังมีรูปเด็ดๆอีกเยอะ.....รอก่อน ยังไม่ใช่ช่วงไปเที่ยว
ตูรู้สึกว่าอาหารอะไรก็ตามที่มันออกจากครัวการบินไทย (หลายสายใช้บริการ) มันจะไม่อร่อย อย่างรุนแรง

นั่งเครื่องกลับทีไร ข้าวจะอร่อยทุกครั้ง

แต่มรึงก็ถ่ายรูปเก่งดีนะ หลายรูปสวยเลย
#5 by mk (203.121.164.162) At 2006-07-21 18:41,
อ่านไปอ่านมา มีแอบเน่าซะงั้น
"ข้ามขอบฟ้ามาพบกัน" ฮิ้ว
นึกว่ามีเสื้อผ้าร่มสีน้ำเงิน
เขียนชื่อ agency ด้านหลัง
#3 by veer At 2006-07-21 11:07,
pomไม่ได้อ้วนขึ้นใช่ไม๊..

เหอะๆ
อาหารหน้าตาน่ากินยิ่งนัก
รอตอนต่อไปนะจ๊ะ
#1 by ข้าวปุ้น At 2006-07-21 08:04,

Pompoko Luv Everybody
View full profile