มนุษย์ขึ้นชื่อว่าเป็นสัตว์สังคม ต้องอยู่รวมกันเป็นกลุ่มๆ จึงทำให้มนุษย์มีคำๆนึงมานิยามความสัมพันธ์นั้นว่า "ความเป็นเพื่อน"

เพื่อนในความคิดของบางคนก็คือ คนที่เรียนมาด้วยกัน,ชอบอะไรคล้ายๆกัน, ให้คำปรึกษา,ดูแลห่วงใยกัน ฯลฯ
แต่....เพื่อนมันมีหลายประเภท เชื่อว่าหลายคนมีบรรทัดฐานของการแบ่งชนชั้นของเพื่อนกันทั้งนั้น

เราเองให้ความสำคัญกับเพื่อนมากเหมือนกัน...อาจเพราะในครอบครัว เราเป็นลูกคนเดียว
ความสนุกสนานจึงเกิดกับการอยู่ร่วมกับเพื่อนมากกว่าพ่อแม่ซะอีก

เราเคยโดนเพื่อนบอยคอตมาหลายครั้ง......บางครั้งรู้ตัว รู้สึกผิดและเสียใจ แต่บางครั้งคนบางคนก็ไม่มีเหตุผลมากพอที่จะคบต่อ

ตอนเด็กๆสมัยป.6 ก็เคยถูกเพื่อนสนิท(ในตอนนั้น)โกรธ เพราะว่าได้สอบได้คะแนนมากกว่าและปากไม่ดีไปบ้าง
เราเสียใจมากมาย....แทบไม่อยากไปเรียนเลย ทั้งๆที่ทุกเช้าอยากจะตื่นไปโรงเรียนเพราะจะได้เจอเพื่อน (ตอนนี้รึ?.....หึหึ ลากให้ไปยังไม่อยากเลย)
แต่ก็ต้องไปเรียน.....เพราะเราต้องแยกให้ออก ระหว่างเรียนและเพื่อน ไม่เกี่ยวกัน
และจะให้แม่รู้ไม่ได้ -- ฟอร์มจัด
ตอนกินข้าวกลางวันก็ต้องระเห็ดไปนั่งกับเพื่อนกลุ่มอิมๆแทน เค้าก็ดี๊ดีนะ....แต่เค้าพูดไม่เก่งอ่ะ...ก็ดีและ พูดมากก็มากเรื่อง จริงแมะ?
เราก็โคตรเก็บกดเลย เรานั่งร้องไห้คนเดียวบ้าง เขียนด่าลงกระดาษบ้าง กะจะทำเลียนแบบเอ็มวีตอนแฟนเลิกกัน แต่เสือกโง่ ไม่คิดว่าเค้าจะกลับมาอ่าน...ก็เลยโกรธต่อ
เป็นการกระทำที่โคตรเด็กอ่ะ.....สมัยนั้นชั้นคิดได้แล้วนะ ว่าแม่ง....เด็กจังเลยพวกนี้ มีคนโกรธกูคนเดียว แต่อีพวกขี้ข้าพลอยก็มาโกรธกูตามด้วย ถามจริงมีสมองมั้ยพวกนี้?
ตอนที่เราโกรธกันอ่ะ.....มันใกล้ช่วงสอบปลายภาคจะสอบม.1ด้วย โรงเรียนเรามีถึงแค่ป.6 ก็เลยต้องไปสอบกันที่อื่น
เราไปสอบที่นึง เค้าไม่สอบเพราะใช้โควต้าบ้านใกล้เข้าเลย แต่สุดท้ายดวงมันซวยเลยทำให้เราสองคนต้องเจอกันอีก
ที่โรงเรียนนี้ เรามักจะคิดแบบคนอีโก้สูงว่า "ชั้นอยู่เหนือเธอ" ด้วยยังใจยังแค้นอยู่ เพราะเราอยู่ห้องคิง เป็นนักเรียนที่คัดมา 100 คน จากโรงเรียนที่เราสอบไม่ติด--- เหมือนเอนท์เลยเนอะ
เค้าส่งจ.ม. หรือเราส่งจ.ม.ไปหว่า? ว่าขอโทษ แล้วหลังจากนั้นเราก็หายกัน....เดินสวนกันก็มองกันเฉยๆแต่ไม่ได้สนิทเท่าเดิมแล้ว....ความรู้สึกดีๆมันหมดไปนานแล้ว

มาถึงม.ต้น ก็ยังไม่วาย.....อาจเพราะความปากหมา และหน้าตาวีนๆของเรา ก็ทำให้คนเข้าใจผิดกันได้เยอะทีเดียว
แถมตอนนั้นยังทำตัวป๋าอีก เพื่อนหลายคนก็ไม่ค่อยชอบเราหรอก แต่สุดท้ายก็ยังคบกันมาถึงตอนนี้นะ
อาจเพราะเราโตขึ้นกันเยอะแล้วล่ะ......เรื่องสมัยนั้นก็เด็กๆอ่ะนะ

ม.ปลาย เป็นเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทกันจริงๆ ไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไงกับเรา เหมือนจะสนิทแต่ก็มีอะไรบางอย่างกั้นเอาไว้
สุดท้ายได้เพื่อนสนิทมาคนเดียว คือ แคนดี้....มาสนิทเอาตอนท้าย อ่อ มีอีกคนชื่อ อีดิน อีนี่ก็แปลกๆ เหมือนเป็นเพื่อนสนิท แต่ออกแนวน่ารำคาญและเห็นแก่ตัวพอสมควร
ก็เลยแบ่งเส้นเอาไว้แค่เป็นเพื่อนกลับบ้าน

มาปี 1 ที่ลาดกระบัง.....อันนี้มันส์สุด หลายคนยังไม่รู้เราเอนท์ติดม.5 ได้คณะวิทยาคอม ลาดกระบัง
ด้วยความที่เป็นลาดกระบัง.....นักศึกษาหญิงก็น้อย แถมคนสวยๆก็ดันอยู่ไอดีใกล้ๆเราด้วย
ไปๆมาๆ ไปอยู่กลุ่มนี้ได้ไงไม่รู้ เป็นผู้หญิงกลุ่มใหญ่ประมาณ 12-13 คนเลยล่ะ
ไอ่เราก็เรื่อยๆ ชิวๆ เล่นบาสไปตามเรื่อง เพราะไม่ได้คิดว่าจะจิงจังกับคณะนี้อยู่แล้ว เรากะจะเอนท์ใหม่
ตอนแรกๆก็ดีอยู่ร๊อกกก หลังๆนี่ เอ๊ะ ทำไมมันทำไรไม่เคยบอกเราเลยวะ?
หรือว่าเราตกข่าวเอง.....เอ๊ะ...ทำไมมันไมคุยกับเราวะ? เวลาทำงานกลุ่มก็ไม่เอาเราเข้าไปด้วย
เราก็เริ่มเอะใจ......ถามเพื่อนในกลุ่ม มันก็ไม่ยอมบอก....เราก็ "เออ......พวกมึงกำลังบอยคอตกูใช่มั้ย? ก็ได้ ไม่ง้อหรอก อีพวกนี้"
ตอนหลัง มีนุชเข้ามาปลอบเรา เป็นคนเดียวในกลุ่มนี้ ที่มาบอกเราว่าทำไมพวกมันถึงทำกับเราแบบนี้
มันบอกว่าเราปากไม่ดี อะไรทำนองนี้ .....เราก็อืมมมม.......ก็พอเข้าใจ แต่ทำใจไม่ได้ว่ะ นานแล้วที่กูโดนเพื่อนทั้งกลุ่มบอยคอต ตอนป.6 กูไม่คิดว่าจะมาเกิดกับกูอีกตอนอยู่มหาลัย
นุชบอกเราว่า "แกลองรักคนอื่นมากๆ แล้วคนอื่นจะได้รักแกไง"
เราก็ทำตามนะ แต่ไม่ไหวเลยว่ะ......ทำดีไปก็สูญเปล่า เหมือนทำกับคนที่ไม่รู้จักคุณค่า
สุดท้าย นุชก็โดนอีหรอบเดียวกับเรา.......ดูพวกมันดิ....ดีมั้ยล่ะนั่น?
เราถึงขั้นโทรไปร้องไห้กับแคนดี้......เรานอนอยู่ในหอ...เศร้ามาก...ปิดไฟร้องไห้อยู่คนเดียว เฝ้าถามว่าทำไมเราต้องโดนแบบนี้?
ตอนนั้นรูมเมทก็เอาเพื่อนๆมาทำงานอีก เราก็อ่านหนังสือไม่ค่อยได้ แต่ไม่รู้จะทำไง
เราเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องอีก ก็ยิ่งแย่ไปใหญ่.....
พอเทอมสองเราก็เลยตัดสินใจย้ายหอ ไปอยู่กับเพื่อนคณะเดียวกัน ซึ่งไม่เคยคุยกันมาก่อนเลย --- เค้าชวนเราก็ไป --- ใจง่ายมาก
แล้วเราก็ย้ายกลุ่มเพื่อนสนิทมาเป็นอีกกลุ่ม เป็นกลุ่มอิมอีกแล้วครับทั่น
รู้สึกดีมากๆเลยอ่ะนะ.....เพื่อนที่อิมน่ะแหละ เป็นเพื่อนที่ห่วงใยเรา เรากลายเป็นตัวฮา
เค้ารับเราได้ ที่เราปากไม่ค่อยดี เพราะคิดว่านี่ก็เป็นตัวเรา จะเลวร้ายยังไง.....เราก็ไม่เคยคิดร้ายกับพวกเค้า ปากร้ายแต่ใจดี สักแต่ว่าด่าๆแต่สุดท้ายเราก็ทำให้อ่ะนะ
รูมเมทเราจากคนที่ไม่เคยคุย กลายมาเป็นเพื่อนที่รู้ใจมากๆ ชอบอะไรคล้ายๆกัน และทำให้เราต้องติดยูบีซีให้ได้ เพราะอยากจะดูทีวีเรื่องเดียวกับเค้า
เค้าสอนให้เราอ่านคลีโอ สอนให้เราเป็นผู้หญิงมากขึ้น สอนให้เราแต่งตัว.....
จนวันที่เรารับปริญญา เค้าก็มางานเรา.....ดีใจจัง คิดถึงแกนะ แอน....แกคงไม่เคยอ่านบลอคเราหรอก
แต่เพื่อนกลุ่มอิมนั่น หลังจากเราเรียนนิเทศปี 3 เราก็เริ่มไม่ค่อยได้ไปสังสรรค์เลย
รู้มั้ย? เพื่อนกลุ่มอิม เค้าให้ความสำคัญกับวันเกิดมากเลยนะ และให้ความสำคัญเท่ากันทุกคน....มีผู้หญิง 4 คน และมีผู้ชายแท้ๆอีก 1 คน
ตอนนี้ไม่ได้โทรไปหาเลยว่ะ........อยากรื้อฟื้นความจำเหมือนกันนะ ของขวัญทุกชิ้นยังเก็บไว้เสมอนะเว้ย

ในที่สุด เราก็เอนท์ติดนิเทศ.......เพื่อนคนแรกที่เราทักตอนรับน้องที่เกษตรก็คือ แอน
แต่ไม่คิดว่า จะเป็นเพื่อนคนที่จะมาเริ่มงานที่แรกด้วยกันในตอนท้ายอีก
แอน คือ หนึ่งในเพื่อนที่ช่วยเหลือในงานfinal Projectมากๆ
สังคมในนั้นเป็นสังคมที่ดีนะ....แต่ก็มีหน้ากากกันบ้างล่ะ บางคนหน้ากากหนาไป เราไม่อาจเข้าถึงได้
แต่บางคนไม่มีหน้ากากเลย จนทำให้คิดว่า เฮ่ย...ช่วยมองคนอื่นในแง่ร้ายบ้างก็ได้
กลุ่มแรกที่เราอยู่ เหมือนกับว่าจะไปได้ด้วยดี ชาย 3 หญิง 3 แต่มันก็ก่อชนวนจนได้ ที่เราปากไม่ดีกับเพื่อนเรา ชื่อ โก้ย ทำให้เค้าออกจากกลุ่มและไม่ได้พูดกับเราหลายปี....ตอนนี้สำนึกผิดแล้วจ้า
ซักพัก เอ๊ะ ทำไมเพื่อนเริ่มแปลกๆอีกและ? จนไอ่นัทมาบอกเราว่า เพื่อนในกลุ่มบอยคอตเราและมัน (อีกแล้วหรือกู?)
เราก็งงดิแม่งกูสองคนไปทำไรอีกเนี่ย? .....อันนี้ไม่รู้จริงๆ
ตอนหลังนัทมันก็บอกว่า เพื่อนเราคิดว่าเราสองคนสนิทกันมากไป ไปไหนก็ชวนกันอยู่สองคน ลืมคนอื่นหมด
เราก็ "เอ๊ะ....พวกมึงนี่....คบกันแบบเด็กๆไปหรือเปล่า? จะให้ตัวติดกันตลอด อยู่ส่วนตัวกันไม่ได้เลยเหรอไง?"
อีนัทก็เลยจูงมือเราออกมาจากกลุ่มนั้น ....แล้วเราก็ได้มาเจอกลุ่มภูธรนี่ล่ะ ที่เรียกว่า ภูธรก็เพราะว่าแต่ละคนมาจากต่างจังหวัดกันหมด กูเป็นคนกทม.แท้ๆแต่หน้าภูธร
ก็มีทะเลาะกันบ้าง แต่ไม่เคยเกลียดกัน ชอบนิสัยใครก็คุย ไม่ค่อยถูกกันก็พยายามไม่คุย จะได้ไม่ทะเลาะ
ตอนหลังเข้าภาคและเราทำกิจกรรมในคณะมากขึ้นก็เริ่มสนิทกับอีมิ้นและอีเอินมากขึ้น เพราะอีเอินกลับทางเดียวกัน ชั้นเลยได้เพื่อนให้เกาะอีกและ ฮี่ๆๆๆๆ
อาจเป็นเพราะมิ้นกับเอิน ไม่มีนิสัยผู้หญิงมากๆก็ได้ เลยทำให้เข้ากันได้ คุยกันรู้เรื่อง ไม่ต้องพูดกันมากมาย
เราอาจจะทำใจคบกับเพื่อนที่มีความเป็นผู้หญิงสูงมากๆไม่ค่อยได้อ่ะ ........
เรารำคาญ......เพราะพวกผู้หญิง จู้จี้ จุกจิก ตัดสินใจช้า ตัวติดกันตลอด ฯลฯ
เอ......นี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เราเข้ากับเพื่อนที่ลาดกระบังไม่ได้ด้วยมั้ง?

ตอนนี้ เรียนจบกันแล้ว...เราก็เลือกเพื่อนที่จะคบได้มากขึ้นไปอีก เพราะด้วยหน้าที่ประจำวันที่ต้องทำงาน
เราไม่จำเป็นต้องเจอหน้าเพื่อนทุกคน รวมทั้งคนที่ไม่ถูกกับเรา หรือคนที่ใส่หน้ากากเข้าหาเรา
เราเลือกได้นิ.....ว่าอยากจะคบเพื่อนคนไหน? นิสัยยังไง?
แต่ตอนจบแล้วนี่แหละ ที่จะรู้ว่าคนไหน เป็นเพื่อนแท้ เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนเฮฮาหรือแค่เพื่อนร่วมที่เรียน

ถ้าใครเจอปัญหาแบบเราล่ะก็....ขอให้หันมามองที่ตัวเราเองก่อน ว่าเรามีข้อเสียอะไรที่ทำให้เพื่อนคิดแบบนั้น แต่ไม่ใช่การโทษตัวเองนะ
ถ้ามองเห็นข้อเสียแล้ว ก็ให้ปรับปรุงซะ แต่ถ้าทำแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น ก็ทำใจซะ.....คนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเพื่อนกันทุกคน
ต่างจิตต่างใจ ร้อยพ่อพันแม่ .....มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ที่สามารถเป็น "เพื่อน" กับเราได้
เพราะฉะนั้นไม่ต้องเศร้าใจ เก็บกด ลองเปลี่ยนสภาพแวดล้อมดูนะ หากิจกรรมใหม่ๆทำ
บางทีเราอาจได้เพื่อนแท้กลับมา โดยไม่รู้ตัว เพื่อนที่รับในตัวเราได้ และเป็นเพื่อนที่ดีต่อไปอีกนานๆ
และคนเราก็อยู่กับตัวเองบ้างก็ได้ จะได้รู้จักตัวเองมากขึ้น อย่าเอาตัวเองไปผูกติดกับเพื่อน หรือเอาเพื่อนมาผูกติดซึ่งกันและกัน
ต่างคนก็มีชีวิตส่วนตัว ที่ยังหวงห้าม อย่าไปก้าวก่าย หรือแทรกแซงชีวิตเขาจนมากเกินไป
เว้น space ไว้บ้าง......จะได้เป็นเพื่อนกันนานๆ (อาจเอาไปใช้กับการเป็นแฟนด้วยก็ได้นะ)

ตอนนี้เราว่า เรามีความสุขตามอัตภาพ......เพราะเราเลือกที่จะรับหรือจะตัดอะไรออกจากชีวิตเพื่อทำให้เรามีความสุข
ไม่จำเป็นต้องก้มหน้าทนกับคนที่ไม่จริงใจ หรือเราไม่สนิทใจ

เราเลือกเพื่อนดีๆ ได้....ทำไมต้องยึดติด?

ป.ล. แล้วเพื่อนที่เรียนโทกับกรูนี่......จะต้องมีปัญหาอีกมั้ยวะ? กูไม่อยากมีแล้วนะ รำคาญ....
ไม่มีเพื่อนเลยจะดีกว่ามั้ยเนี่ย?