2009/May/14

เอามาลงให้ดูเล่นๆ หลังจากได้รับมานานมากกกกกกกกกกกก
จริงๆ Lollipops เข้าไทยมาหลายปีและ จำได้เลยว่า Shop ที่เซ็นลาด เป็นสีชมพูหมด น่ารักมาก
แต่ตอนนี้มีแค่ Shop ที่เซ็นทรัลเวิลด์ สาขาเดียว นอกนั้นอยู่ตามคอร์เนอร์ห้าง
มีโลโก้เป็นแมวสีชมพูอ่ะ แต่ยี่ห้อ French Kitty ทำโลโก้ เหมือนมาก

คอลเลคชั่นที่แล้วเป็น 4 สาวพนักงานของ Lollipops เอง (หากินง่ายเนอะ)
มาคอลเลคชั่นนี้อารมณ์แบบไปเที่ยวที่ชานเมืองปารีส ว๊าย ฮิโซ

แล้วนางแบบทั้งสี่นางก็มีคาแรกเตอร์แตกต่างกันค่ะ
แบบว่านางแรกจะติสต์หน่อย หน้าไทยๆนะ ชื่อก็ สิรินดาอีก แต่สักเต็มแขนเลย ชีแรงจิง
นางที่สอง ชื่อ นิโคล ชีเป็นผู้บริหารแระ (แอบแก่)
นางที่สาม ชื่อ โซฟี แบบกระชับ เป็นพวกชอบหว่านสเน่ห์ฮ่ะ และนางที่สี่ คือ อะแมนด้า ชีชอบกินเป็นชีวิตจิตใจ
พายน่ากินมาก ดูคล้ายเป็นสี่สาว Sex and the City เรยเนอะ


ว่าแล้วทั้งสี่ก็เที่ยวเล่น ทำกิจกรรมโน่นนี่ แอบหลับในสวนบ้างไรบ้าง

หรือจะขี่จักรยานชมตลาด ว๊ายยย สวยเนอะ

หรือจะกินไอติม....แผล่บๆ น่ากินมาก แต่แอบทำหล่นนะยะ เกือบโดนกระเป๋าแระ

พอกลางคืนก็แต่งสวย เตรียมตัวไปแรดกัน ฮ่าๆๆๆๆๆ

มีโชว์เครื่องประดับและรองเท้าด้วย แต่ Lollipops ไทยไม่ได้นำเข้าเครื่องประดับกับรองเท้าเข้ามานะ.....
บางอันในเล่มก็ไม่มี...แต่กระเป๋าม้าลายกับที่มีโลโก้เยอะๆของอแมนด้าอ่ะ ค่อนข้างจะฮิตอยู่
อยากได้ลายม้าลายอ่ะ แต่ดันไปเห็นของ Jimmy Choo เป็นม้าลายเหมือนกัน....

ยังไงดี

เด๋วมีของ Autumn/Winter มาแล้ว จะเอามาลงอีก
ดูคอลเลคชั่นใหม่ๆ ได้ที่ www.lollipops.fr

2009/May/02

ป่าวเลยป่าว กูไม่ได้อยากแดกกาแฟใดๆ
ถ้ารักกันจริงจะรู้ว่า กูไม่แดกกาแฟเลยยยยยยยย เน้นแดกชานมและโกโก้เท่านั้

แต่ที่พูดถึงชื่อกาแฟเนี่ย กูหมายถึง โทนสีผมฮ่ะ
พอดีแว่ เพิ่งไปทำสีผมมาให้เป็นสีเหียวเท่าๆกัน
เพราะแบกรับกับสีผมโคนดำมาเป็นแรมปี
ครั้งล่าสุดที่ทำก็กรกฏา ปีที่แล้ว (2008) ก่อนไปฮ่องกงฮ่ะ ทำกับพี่เจน ชิคคลับ (กรุณาอ่านแบบกู ชิคฆ์ ขลับฮ์) เป็นสีตรงกลางของน้ำตาลทอง 5 สี (เพิ่งมารู้ว่านั่นคือเฉดสีใหม่ที่ลอรีอัลเค้าคิดขึ้นมา)
เดี๊ยนเลือกสีตรงกลางไป เพราะเป็นคนไม่ซ้าย ไม่ขวา
ผลที่ได้ก็โอเค เพราะสีออกมาเข้มได้ใจ เวลาออกแดดก็ดูไม่กรี่มากไป จนเหมือนสาวพัทยา
แล้วเวลาที่สระไปนานๆ สีมันจะอ่อนอีก เลยชอบมาก แถมสุขภาพผมไม่เสียเหมือนตอนย้อมด้วยชวาสคอฟอ่ะ

มาคราวนี้เดี๊ยนรู้และ ว่าคุณค่าที่เดี๊ยนคู่ควร คืออะไร
ถึงแม้พี่เจนสุดสวยไม่อยู่ แต่น้ำยาก็แบบเดียวกันล่ะน่า...
แต่เอ๊ะ...เดี๊ยนชักอยากเปลี่ยนใจ เอาสีที่อ่อนลงเป็นน้ำตาลประกายทองอมบลอนด์ (ห่าเหว ชื่อสีเหรอเนี่ย?)
แต่ก็นะ...เดี๊ยนก็กลับมาเป็นพี่เจมส์ไม่อาจเปลี่ยนใจ เอาสีตรงกลางเหมือนเดิม
คือ Majirel สี 7.31 เป็นสีคาปูชิโนตามแบบโบรชัวร์ที่จุ๋ย เจ้าแม่ผิวสีน้ำผึ้งเป็นแบบอยู่ (ในรูปรีทัชซะชีผิวขาวเหลืองเรย)
ตอนทำ ไม่แสบแฮะ อาจเพราะเราไม่ได้ทำเคมีกับหัวบ่อยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เด๋วนี้แก่แล้ว ก็ไม่อยากทรมานร่างกาย จะพยายามทำเคมีกับหัวแค่ปีละ 2-3 ครั้งเท่านั้น (จริงๆ ไม่มีเงินด้วย)

พอทำเสด.....อีหอยยยยยยย ทำไมผมกูสีอ่อนแบบเน้....
ยังงายยยยยยยยย
กูโกดดดดดดดดดด
ถ้าผมกูสีอ่อนปุ๊ป จะทำให้หน้ากูซีด แล้วต้องแต่งหน้า ไม่งั้นโทรม
แต่ถ้าผมกูสีเข้มและเป็นเฉดที่เข้ากับผิวหน้า จะทำให้หน้ากูผ่องขึ้นมาเอง....
ยังไงดี?
จะแก้เหรอ???? ไม่ดีมั้ง

เอาล่ะ เด๋วเอารูปตอนอยู่ในแสงไฟ แสงจันทร์ แสงตะวัน และแสงดาว...มาให้ยลอีกรอบ

มาถึง note ที่อีพิมะแถกมาให้กู
หึหึ มึงแถกมาถูกคนแล้ว
เพราะกูนี่แหละ เจ้าแม่โกรกผม (ว๊ายยย คำนี้เสี่ยวจิง) จริงๆ กูไม่ได้แรดขนาดนั้นนะ แต่กูผมหงอกเลยต้องย้อมผมตั้งแต่ ม. 1
คือ ช่วงนั้นเป็นวิกฤตชีวิตเลยอ่ะมึง แบบว่าอยู่ๆ ผมกูก็หยิกฟู มีผมหงอก อร๊ายยยย ทุกอย่างประดังประเด
แม่กูกลุ้มกว่ากูอีก...ได้ข่าวว่า กูมีผมหงอกยังไม่กลุ้มเรย
หลังจากใช้ยาแผนไทย แผนปัจจุบันพยายามรักษาผมหงอก
ยิ่งถอนก็ยิ่งขึ้นอีกต่างหาก แม่เลยแนะนำให้ลองไปย้อมดู
ย้อมสีแรกเหรอ ก็แบบ...สีน้ำตาลเข้มเลยอ่ะนะ (สมัยนั้น เฉดสียังไม่มาก และเป็นร้านบ้านๆในตลาดแฮปปี้แลนด์อ่ะ)
สีก็ไม่ออกเยอะหรอก เพราะเด็กม.ต้นต้องเข้าแถวตากแดดทุกวัน (ใครเป็นคนคิดวะ?) ผมทุกคนเลยโดนแดดเผา
กูก็เนียนเลย..

จุดนี้ ตอนเด็กๆ ย้อมบ่อยมาก เปลี่ยนหลายวิธี ทั้งย้อมเอง แบบซื้อ Nice and Easy มาทำเองอ่ะ
หรือไปร้าน แต่ซื้อน้ำยามาให้โกรก
หรือจะไปร้านของแคลรอลเองเลย ที่อยู่สยามเซ็นเตอร์อ่ะ จำได้มะ?
แล้วย้อมไปย้อมมา ผมกูก็แอบตรงขึ้น จัดทรงได้มากขึ้น
แต่ก็ผมแห้งเสียอ่ะนะ ต้องหมักด้วยน้ำมันมะกอก และใส่ครีมใส่ผมอ่ะ ที่มันจะเหนียวๆ หน่อย อี๋...

เรื่องสีก็เปลี่ยนมาเยอะ ตั้งแต่มะฮอกกานี, สีโค้ก, น้ำตาลบลอนด์, น้ำตาลอ่อน, สีแดงก็เคยตอนปี 1 ทำไฮไลท์สีแดงฮ่ะ, ไฮไลท์สีทองก็มี แต่นิดเดียว, โลวไลท์ก็ทำแล้ว

เมื่อพูดถึงเรื่องเซ็ตๆ ย้อมๆ ก็ต้องมีเรื่องรีบอนดิ้งแถมด้วย
จริงๆ กูรู้จักแต่ยืดผมอ่ะแหละนะ แต่ไม่เคยทำเลยตอนเด็กๆ กลัวสวยเกินไป เพื่อนจำไม่ได้ ฮ่าๆๆๆ
เลยเพิ่งมาเปิดซิงครั้งแรกตอนปี 2 รู้สึกตอนนั้นเดินผ่านร้านแถวสามย่านแล้วเข้าไปทำเลย
เป็นช่วงผมกำลังจะยาว หลังจากซอยสั้นอ่ะ
ผมตรงได้ใจ ลีบๆ แบนๆ อร๊ายย เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
จากนั้น เดี๊ยนก็ไว้ผมยาวมาเรื่อยๆ (จริงๆ ลืมตัด) แล้วปี 3 อีพิม และกลุ่มมันก็ได้ชักนำให้เรารู้จัก "รีบอนดิ้ง"
กูจำได้เลย ว่าอีพิมไปทำรีบอนมา 4 พันที่ ร้านในสยามดิส ร้านเดียวกับที่เจนเข้าไปทำสีผมและดัดผมแบบว่าว่าง เป็นเงิน 7 พัน
โอ้วววว ต้องน้ำยาชิเซโด้เท่านั้นนะ ถ้าไปอาร์ตแฮร์นี่เอาน้ำยาอีโกร่ามาโกรกให้นะ ผมเสียมากๆ แล้วทำไม่ดีด้วย ข้างนึงตรง ข้างนึงเป๋
กูมีร้านประจำชื่อ ออกัส แถวหน้าราม ยืดถูกเหี้ยๆ ตอนนี้โปรโมชั่นสระไดร์ 20 เอากำไรจากไหน?
แต่ก็ใช้น้ำยาชิเซโด้เหมือนกันนะ (ไม่รู้สิ เคยยืดที่อื่น น้ำยาอื่นแล้วผมเสียอ่ะ) ที่นี่ชิเซโด้ไม่รู้จริงมั้ย แต่ผมไม่เสียมากนะ
แล้วรีบอนทีก็ไม่ต้องทำอย่างอื่นกับผมแล้ว เพราะมันจะเสียมากๆๆๆๆๆๆ เป็นไม้กวาดเลยอ่ะ
ผมก็ลีบแบน จะไปตัดผมมันจะชี้ๆ เด่ๆ
ตอนนี้ เลยเลือกที่จะผมเสียเป็นรอบๆไป ด้วยการใช้วิดัลแซซซูนรีดผมเอาตามอารมณ์ บางวันอยากหยิกก็ปล่อย บางวันอยากตรงก็รีด
เพราะมันจะทำผมให้โค้งได้ ไม่ตรงเด่ เหมือนยืดมาอ่ะ

สรุปคือ....ประวัติการทำผมของกูโชกโชนมาก เพราะผมกูมีปัญหา
ตอนนี้ต้องใช้แต่ของดี ของแพงเท่านั้น ที่จะคู่ควรกับผมกู
เพราะผมกูเกินเยียวยาแล้ว ลอรีอัล โปรเฟสชั่นเนลเท่านั้น ที่กูเลือกใช้
ทั้งแชมพู ครีมนวด และน้ำยาย้อมผม

รูปกับแสงฟลูออเรสเซ้น
โคลสสีผม

องค์ลง เอ๊ย องค์รวม


Pompoko Luv Everybody
View full profile